De Kantlijn:

Wie het hardst maalt, krijgt Centre Court; ‘Van vroege vogels en tafel 1 tot AI, mailboxen en kunstwerken’ Voor de goede orde: deze rubriek wordt geschreven met een glimlach, gelezen met een glimlach en bij voorkeur ook besproken met een glimlach. Mocht u zichzelf herkennen, dan klopt dat waarschijnlijk.

Vervolg:

Alweer de tweede ronde van het gezellige en uitstekend georganiseerde Hans Degenaar-toernooi. Terecht vernoemd naar ons oud-lid dat veel te vroeg overleed, maar gelukkig nog altijd springlevend aanwezig is in de herinneringen van de ‘oudjesclub’.

Met 32 enthousiaste deelnemers was het donderdagmorgen weer een drukte van jewelste bij TTV Ede. Dat er op de officiële ranglijst slechts 30 namen voorkomen, mag de pret niet drukken. Leida, Jan en Imre hebben namelijk een acute allergie voor verliezen ontwikkeld en staan daarom als ‘invaller’ geregistreerd. Wat niet zwart-op-wit staat, deukt het ego immers niet? Toch alle lof voor dit trio, dat ondanks het ontbreken van wedstrijdverplichtingen altijd bereid blijkt om bij te springen wanneer dat nodig is.

Tussen al het mannelijke machtsvertoon staan bovendien regelmatig een aantal dames achter de tafel die bewijzen dat tafeltennis weinig met reputaties en alles met kwaliteit te maken heeft. Laten we het er maar op houden dat meerdere heren vanmorgen een leerzame ervaring rijker zijn geworden.

Een van de opvallendste verschijningen is Seler Kacho. Seler is waarschijnlijk Feyenoord-supporter. Geen ‘woorden maar daden’ staat hoog in zijn vaandel, al blijken die daden voornamelijk te bestaan uit het geruisloos slopen van de tegenstand met geweldige smashes.

Ook Rob Schol laat zien dat biljarten en tafeltennis verrassend veel overeenkomsten hebben. Zolang je voldoende effect aan een bal kunt meegeven en de tegenstander na afloop niet precies begrijpt wat er gebeurd is, kom je blijkbaar een heel eind.

Onze webmaster Wim van Ooijen deed deze tweede ronde mindere zaken en staat nog net in de top tien. Het gerucht gaat dat het verslag hierdoor iets later op de website verschijnt dan normaal. En geef hem eens ongelijk. Sommige prestaties verdienen niet gelijk de openbaarheid.

De regie lag opnieuw mede in handen van de Hennies. Al is de één natuurlijk net iets meer Henny dan de andere Hennie. Hennie Wurms verdeelt de partijen, houd alles in goede banen en maakte daarmee ruimschoots goed wat hem vorige week nog overkwam: zichzelf uit de eerste speelronde organiseren door een ander, iets te laat aangemeld, toch te laten spelen. ,,Ik heb twee slechte resultaten om laten vervallen, dan heb ik er vast één gehad”, was zijn nuchtere commentaar. Geen speld tussen te krijgen. Een organisatorisch hoogstandje dat niet veel mensen hem zullen nadoen. De negen behaalde punten van deze week leveren daarom geen strafpunten, maar eerder bonuspunten op. ,,Ik ben te druk met het regelen”, zal Hennie niet zeggen maar wel denken.

CENTRE COURT

Het is velen al opgevallen dat Centre Court (Tafel 1) meestal wordt bevolkt door een vertrouwd gezelschap. Bert, Dick, Wim en Eip weten inmiddels precies hoe het uitzicht vanaf Centre Court eruitziet. Maar alle aandacht ging deze week uit naar Willem ten Brink. Vorige week hoorden we hem nog hartverscheurend klagen dat hij miskend werd en niet op tafel 1 mocht schitteren. Na een week lang polderen, lobbyen en vermoedelijk hier en daar een goed gesprek ging de organisatie uiteindelijk overstag. Willem kreeg zijn felbegeerde indeling op Centre Court. Geruchten dat hij de organisatie heeft omgekocht met koffie, koeken en een exclusieve rondleiding ‘Concordia Molen’ worden nog onderzocht. Feit blijft dat de oude wijsheid opnieuw werd bevestigd: wie het hardst maalt, krijgt tafel 1.

In de kantlijn werd gesproken over de bekende Floortjeweetal, die eerdere edities en verslagen regelmatig van deskundig commentaar voorzag. Tegenwoordig blijft het opvallend stil. Mogelijk is de telefoon zoek. Mogelijk is de batterij leeg. En mogelijk heeft ze simpelweg besloten dat sommige discussies zichzelf inmiddels uitstekend verwoorden. Of zou haar ‘noppenpartner’ een stilzwijgend maar dwingend verbod hebben uitgevaardigd? De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

BEZWAARSCHRIFT

Op alle fronten maken Nederlanders graag bezwaar. Een huis bouwen prima maar niet voor mijn deur. De kantine prijzen te hoog, ik breng mijn eigen drinken dan wel mee. En zo kan ik wel even doorgaan. Maar soms is iets terecht. Ook deze week kwam er een bezwaarschrift binnen van Louis Duijser. Met zijn 2 meter 11 vindt hij dat er voortaan wat minder korte ballen achter het net gelegd mogen worden. Het voortdurende bukwerk begint de reus van de club zichtbaar op te breken.

Daarnaast gonst het transfercircuit volop. Wim Houkes, onze honkballer die steevast links slaat en rechts vangt, zou nadenken over een overstap naar De Moorfielders. Zijn zaakwaarnemer heeft één harde eis op tafel gelegd: er moet een haringkar binnen acceptabele afstand van het speelveld staan. De onderhandelingen lopen nog.

KLOK

Mooi was ook dat Jan Mostert en Gerard Beijen (nou ja wat smokkelen) voor de tweede week op rij al rond kwart over negen aanwezig waren. We weten allemaal dat beide heren tijdens het vrije spelen normaal gesproken de club niet voor tienen binnenwandelen. Volgens goed ingewijden heeft één van hen weken geleden de route al verkend. De rijtijd werd nauwkeurig vastgelegd, de afstand berekend en vervolgens werd vanaf de oorspronkelijke aankomsttijd teruggerekend. Je moet er immers iets voor over hebben om posities als P1 (Jan) en P19  (Gerard) te bezetten. Dan maak je liever vaart op de ranglijst dan op de klok. Trouwens en dat mag best gezegd worden, was het openingswoord, vorige week Hennie, nu aan Jan Mostert uitbesteedt. Het klonk als een klok. Dat mag overigens achter, naast en voor de tafel best wat minder beste Jan. Gelijk klaar staan is misschien beter, dan meerdere keren een punt aftrek claimen van wege : ik stond nog niet klaar.

De info dat TTV Ede, waarschijnlijk na komend weekeinde twee Nederlandse kampioenen 85 plus telt, is iets om na uit te kijken. Dat komende donderdag (vrij spelen) dus veel gebak, want één van de twee is ook jarig! Leida en Wim veel succes.

DNA OP DE MAILBOX   

Zondagwerk is niet sterk, zei men vroeger. Maar toen Henk Lambooy afgelopen zondag zijn nieuwste relaas de digitale ether in slingerde, moesten we die wijsheid direct herzien. Klasse, Henk!

Al vroeg ik mij af of deze schrijfstijl puur natuur was of misschien toch een klein beetje ondersteund werd door kunstmatige intelligentie. En nog veel belangrijker: zit die AI tegenwoordig inbegrepen bij de contributie of moet je daar een apart formulier voor invullen? Zijn mail eindigde met ‘The above text is NOT AI-generated.”, Daarmee zette Lambooy zonder puntjes de puntjes wel op de bekende ‘í’. Kortom, legt iemand mij dat binnenkort eens uit bij de koffie? Voor mij geen bier overigens. Ik heb er alle begrip voor, maar ik drink het niet.

Terwijl we Henks proza nog probeerden te verwerken, wees een oplettende lezer op een ander modern fenomeen: de knop ‘Allen beantwoorden’. Een fascinerende uitvinding. Eén druk op de knop en plotseling lezen mensen mee die oorspronkelijk helemaal geen hoofdrol in het gesprek hadden. Voor je het weet wordt een eenvoudige mailwisseling onbedoeld clubnieuws. Zeker nu Irene  (spreek uit: Airien) van Nes er ook nog een aandeel toevoegde. Dit betekent dat vele mailadressen gehackt kunnen worden, hoewel Albert Heyn ons voorging. De privacy commissie (AVG) die aanbeveelt alle mailadressen BCC, staat voor ‘Blind Carbon Copy’, wat betekent dat ontvangers van een e-mail niet kunnen zien wie er nog meer in het BCC-veld is opgenomen. Dit wordt gebruikt om de privacy van de ontvangers te beschermen, de koffie alvast heeft klaargezet. De rekening zal misschien volgen. 😉

BEELD ZONDER GELUID

Dat hele schouwspel deed me trouwens denken aan een andere discussie die blijkbaar nooit helemaal zal verdwijnen. Er zijn namelijk nog steeds mensen die de prachtige kunstwerken van Leida hardnekkig blijven omschrijven als ’tekeningen’. Dat is ongeveer hetzelfde als tafeltennis omschrijven als een spelletje overgooien. Of zoals ik onlangs hoorde: Schilderen is gewoon tekenen voor mensen die te veel geduld hebben voor potloden. Je ziet het wel, je hoort het niet.

Kortom: Henk en Aireen leveren de AI-vraagstukken, een oplettende lezer bewaakt de mailbox, Leida maakt de kunst, Hennie zet ons aan het werk en de rest van onze tafeltennis familie voorziet het geheel van deskundig commentaar.

Wie durft er nog een balletje met me te slaan?

En zo werd het weer een ochtend vol sportieve strijd, sterke verhalen, fraaie prestaties, creatieve excuses en voldoende gespreksstof voor de komende weken. Op naar de volgende ronde, waar ongetwijfeld nieuwe legendes geboren worden en oude excuses opnieuw van stal worden gehaald. 🏓

Uw schrijver.